ในหนังสือชื่อ สู่ความตายอย่างสงบ ของท่านชักดุด ตุลกู รินโปเช ซึ่งอธิบายถึงเรื่องแง่มุมต่างๆ ของความตายตลอดจนถึงการเตรียมจิตให้พร้อมต่อภาวะการเปลี่ยนแปลงจากภพหนึ่งไปยังอีกภพหนึ่ง ได้กล่าวถึงกระบวนการตายได้อย่างน่าสนใจดังนี้

กระบวนการสิ้นสุดแห่งชีวิตเริ่มต้นเมื่อลมปราณหลักทั้งห้า (ประกอบด้วยอุทานวายุ อยู่ที่บริเวณลำคอ ทำหน้าที่เกี่ยวกับการพูด ปราณวายุ ตั้งอยู่ที่บริเวณทรวงอก สมานวายุ ตั้งอยู่ที่กึ่งกลางของร่างกาย ทำหน้าที่เกี่ยวกับการย่อยอาหาร อปานวายุ ตั้งอยู่บริเวณท้องส่วนล่างและทำหน้าที่เกี่ยวกับการกำจัดของเสียและวยานวายุมีหน้าที่เกี่ยวกับการกระจายพลังงานไปทั่วร่างกาย) ซึ่งทำหน้าที่ค้ำจุนการทำงานในระบบต่างๆ ของร่างกายและลมปราณรองทั้งห้า  ซึ่งทำหน้าที่ค้ำจุนการทำงานของประสาททั้งห้าหมดกำลังลง อันจะส่งผลให้การทำงานทุกส่วนหยุดไปด้วย ศูนย์รวมพลังของร่างกายที่เรียกว่า จักระ ซึ่งทำงานผสานกับลมปราณหลักและลมปราณรองอย่างซับซ้อนก็จะเริ่มหยุดทำงานไปด้วย

เนื่องด้วยความตายเป็นเพียงกระบวนการหนึ่งของชีวิต ฉะนั้น จึงมีการใช้ถ้อยคำต่างๆ เพื่อแสดงให้เข้าใจถึงภาวะการจากไปของชีวิตที่ทุกๆคนต้องไปเจอะเจออย่างแน่นอน ดังจะเห็นได้จากการใช้คำราชาศัพท์เพื่อแสดงถึงภาวะนั้นๆของบุคคลที่มีสถานะทางสังคมอันต่างกัน ทั้งนี้ก็ เพื่อลดระดับความรุนแรงของรู้สึกที่มีต่อความตาย เพื่อให้เข้าใจมุมมองต่างๆ ต่อความตายยิ่งขึ้น เพื่อให้ฟังดูระรื่นหูกว่าคำที่ใช้ปกติหรือเพราะเหตุอื่นใดก็ตามที แต่ในวัฒนธรรมไทยก็มีการใช้ถ้อยคำทำนองนี้อยู่ ดังนี้

คำอวยพรที่หลายคนต้องการนั้น มักจะเป็นสิ่งดีๆ และคำอวยพรหนึ่งท๊อปฮิตที่เรามักได้ยินบ่อยๆคือ ขอให้มีอายุยืนยาว ซึ่งถึงแม้เราจะมีอายุยืนยาวเป็นหมื่นเป็นแสนปีตามคำอวยพรนั้นจริง แต่ที่สุดของชีวิตก็คือความตาย ดังพระพุทธพจน์ที่ทรงตรัสสอนพุทธศาสนิกชนให้ระลึกเนืองนิตย์ว่า “มะระณะปะริโยสานํ เม ชีวิตํ ชีวิตของเรามีความตายเป็นที่สุด”

ฉะนั้น ความตายจึงเป็นเรื่องธรรมดาเสมือนการเกิด หากเรายินดีกับการเริ่มต้นชีวิตของผู้ใด เราก็ควรจะชื่นชมกับการสิ้นสุดแห่งชีวิตของเขาด้วยเช่นกัน การจะยอมรับเพียงการเกิดแล้วปฏิเสธการตายนั้นย่อมมิใช่วิสัยของผู้ที่เข้าใจชีวิต เหล่าเมธาจารย์ย่อมมองปรากฏการณ์ทั้งหลายตามสภาพที่เป็นอยู่และไม่ได้ยึดติดในสิ่งใด เนื่องจากสิ่งทั้งมวลล้วนแล้วแต่ไร้สาระแก่นสารทั้งสิ้น ดังตัวอย่างเช่น ท่านทากุอัน โซโห ปรมาจารย์เซนเมื่อท่านจวนจะมรณภาพนั้น คณะศิษย์ได้ขอร้องให้ท่านเขียนโศลกแห่งความตายไว้เพื่อเป็นอนุสรณ์ ในตอนแรกท่านก็กล่าวปฏิเสธว่า “ข้าไม่มีอะไรจะสั่งเสีย” แต่เมื่อเหล่าศิษย์รบเร้าท่านจึงเขียนอักษรคำว่า “ความฝัน”

เมื่อกล่าวถึง “ความตาย”หลายคนอาจไม่ใคร่ใส่ใจนักเพราะรู้สึกว่า เป็นเรื่องที่ยังไกลตัว เพราะเราแต่ละคนยังไม่ตาย บางคนมีความเห็นว่า “ความตาย” เป็นเรื่องที่ไม่ควรเอ่ยถึง เพราะถือเป็นเรื่องอัปมงคล ผู้ที่เริ่มกล่าวถึงก่อนย่อมถูกตำหนิว่าเป็นผู้ไม่รู้จักกาลเทศะไปเสีย น้อยคนนักที่จะพูดถึง “ความตาย” ได้อย่างเป็นกลางหรือในเชิงเตือนสติ “ความตาย” จึงมักถูกยกให้เป็นหัวข้อต้องห้ามในวงสนทนาทั่วไป และด้วยเหตุนี้เองทำให้ เรื่อง“ความตาย” เป็นเรื่องที่คนทั่วไปไม่สามารถรับรู้และเข้าใจกันอย่างถูกต้องอย่างแท้จริง หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งคือ หาผู้ที่รู้จริงเรื่องความตายนั้นแสนยาก

ถึงแม้ว่า เรื่องดังกล่าวจะอยู่ในสถานะเรื่องนอกสายตาของใครต่อใคร แต่โดยส่วนลึกแห่งจิตใจแล้ว คนทั้งหลายกลับให้ความสนใจและยอมรับมัน อีกทั้งความตายนั้นถือเป็นสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวเรา ดังจะเห็นได้จาก การกระทำของเราโดยส่วนใหญ่มักจะเกี่ยวเนื่องกับความตายทั้งทางตรงและทางอ้อม เช่น