"ลมหนาวพัดมาอีกแล้ว หนาวแล้วๆ ล่ะหนา สาวโสดนอนขดอยู่ข้างฝา ยิ่งตอนตื่นมา หนาวอุราอย่างแฮง หนาวกาย ผิงไฟก็ยังชั่ว แต่หนาวตัวห่มผ้าคาให้แข็ง แต่หนาวใจ เฮ็ดจังได๋ สิมีแฮง กอดหมอนนอนตะแคง ยังหนาวแฮงเหมือนเดิม" เอื้อยพิมพา พรศิริ เคยร้องไว้อย่างนี้ตั้งแต่สิบกว่าปีก่อน แต่ลมหนาวก็ยังพัดมาทุกปีเหมือนเดิม และก็มาฟอร์มเดิม คือหอบเอาความเหงามาด้วย ผู้คนกี่ยุคกี่สมัยจึงหนาวใจมากกว่าหนาวตัว ขนาดหัวใจใส่เกิบก็ยังเย็นเจี๊ยบ (ฮ่วย)
ถ้าได้อยู่กับคนที่เฮาฮัก ฤดูหนาวสิเหมือนฤดูใบไม้ผลิ แม้ยังไม่ถึงขั้นฮักใคร่ แค่มักชอบ เขาก็ทำให้ฤดูหนาวสวยสดงดงามกว่าปกติ ในทางกลับกัน (นรกมาเยือน) ถ้าเกิดอกหักหน้านี้ แม้สวนเบียร์จะลดราคาท้าหนาวก็ไร้ประโยชน์ เรื่องอะไรจะออกมาคร่ำครวญถึงเจ้ากลางที่สาธารณะให้อายเขาทั่วโลกเล่า
